He's My Boyfriend นี่แหละแฟนฉัน
posted on 26 May 2008 22:07 by normantinieเฮ้อ! ไอ้ค่างก็เพิ่งจะเคยแต่งนิยายแนวนี้นะ เลยไม่รู้จะแต่งยังไงดี แต่งไปแต่งมาชักตันแฮะ เอาไว้ค่างคิดมุขใหม่ออก จะมาโพสไว้นะฮะ
_________________________________________________________
" แง่ง พ่อไปสัญญากะลุงคนนั้นไว้ทำไมวะ " ฉันเริ่มวีนใส่เพืjอนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เล้ยยย
" โอ้ย!ยัยเสาร์ เรื่องของแกกับพ่อแกแล้วเอามาลงอะไรกับฉันเล่า "
" แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง ให้ฉันวิ่งกลับบ้านไปถลกหนังหัวแมวที่บ้านเรอะ "
" พิงค์ แกก็ให้ไอ้เสาร์มันวีนใส่หน่อยเป็นไร "
" โฮ่!แกพูดได้ง่ายมากเลยนะ ก็แกไม่ได้ถูกวีนใส่นี่ ไอ้ตอน "
" อีพิงค์ อย่ามาเปลี่ยนชื่อคนอื่นเล่นได้ไหม ฉันชื่อตูน ตอนน่ะมันแฟนเก่าแกแล้ว แฟนแกที่ถูกแขวนอยู่ในตู้หน้าร้านขายข้าวมันไก่นั่นแหละ " อีตูนนี่ก็ปากไวปานสายฟ้า (เว่อร์) เถียงยัยพิงค์ จนพิงค์มันจนตรอกเหมือน...(ตัวอะไรให้ทาย) ทุกครั้ง
" เฮ้ย!!พวกแกเลิกเถียงข้ามหัวฉันได้รึยัง พอเลยกริ่งเลิกเรียนดังแล้ว ฉันจะกลับบ้าน "
" เดี๋ยวสิแกบอกมาเลยนะ ว่าแกกับพ่อแกน่ะมีเรื่องอะไรกัน " อีปิ่นแกมัวไปงมโข่งอยู่ที่ไหนมาวะเนี่ย คนอื่นเขารู้เรื่องกันหมดแล้ว ต้องเล่าใหม่สิเนี่ย
" คือว่าพ่อของฉัน.... " ฉันกำลังอ้าปากพูดอย่างไม่เต็มใจ แต่ฉันโชคดีมากๆ เคอะ มีพิงค์เพื่อนที่แสนดีพูดให้
" ก็พ่อของยัยเสาร์น่ะสิ ไปสัญญากับผอ.โรงเรียนชายล้วนข้างๆ น่ะ ว่าถ้าเสาร์โตเมื่อไหร่ก็จะจับแต่งงานกับลูกชายเขาน่ะ " เฮ้อ!!เจ๊พิงค์แกบอกไปแล้วค่อยยังชั่วที่ไม่ต้องบอกเอง ลำบากใจตายเลย
" งั้นเดี๋ยวไปก่อนนะ เย็นนี้มีนัดทานอาหารกับผอ.โรงเรียนนั้นน่ะ " ฉันรีบบอกเพื่อนก่อนที่จะรีบวิ่งลงจากตึก ไปเห็นกลุ่มคนกำลังยืนมุงกันอยู่ แมลงวันพวกนี้ยืนตอมอะไรกันวะ ขอเป็นแมลงวันด้วยตัว (?) สิ ฉันวิ่งเข้าไปในฝูงแมลงวันตอมอึทั้งหลาย แล้วบิดตัวไปมาเหมือนตัวเองไม่มีกระดูก เพื่อเข้าไปใกล้ๆ อึกองโต
สิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันปากค้าง เพราะมีรถลีมูซีนยาว 2 ฟุต เอ้ย! รถลีมูซีนบ้าอะไร ยาวแค่ 2 ฟุต เอาเป็นว่ามีรถลีมูซีนสีดำเป็นเงา ของใครกันหว่าถ้าไม่ติดว่ามีคนนั่งอยู่นะ แม่จะขโมยไปขาย
ทันใดนั้นกระจกสีเดียวกับตัวรถเลื่อนลง เผยให้เห็นชายอายุราวๆ 30ใส่สูทสีดำ ผูกเนคไทสีแดง ( ใส่กุงเกงในสีม่วง เจ้ย!!บ้าน่าแกมีตาเอ็กซเรย์หรือไงเสาร์ ) ซึ่งนั่นก็คือ
" พะ พ่อ!!! "
" เสาวรส ขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้ " อึ๋ย!!พ่อเรียกชื่อจริงฉันทำไม แล้วทำไมเสียงพ่อเย้นเย็น
ฉันรีบกระโดดขึ้นรถลีมูซีนทันที เมื่อประตูปิดลงฉันก็เริ่มถามพ่อ
" พ่อมาทำไมคะ แล้วทำไมไม่บอกเสาร์ก่อน "
" ฮ่าๆๆ โทษทีลูกรัก พ่อต้องรีบไปพบเพื่อนพ่อน่ะ " พ่อคะ ไม่ทราบว่าพ่อเป็นนักธุรกิจร้อยล้านมาดเคร่งขรึมที่ลูกน้องกลัวนักกลัวหนาจริงเหรอคะเนี่ย
" แล้วทำไมไม่ให้เสาร์เดินมาเองล่ะคะ มันห่างกันแค่รั้วกั้นเองนะคะ " ใช่ มันห่างกันแค่รั้วกั้น
" ช่างเถอะ รถจอดแล้วลงไปเร็วเดี๋ยวคุณลุงรอนาน "
เฮ้อ! เกิดมาเพิ่งเคยเห็นสภาพโรงเรียนชายล้วนนี่แหละ ฉันว่าสภาพมันไม่ได้ต่างอะไรกับโรงเรียนฉันเลยนะ มันต่างกันแค่ว่า... (ทำหน้าหงุดหงิด) มีสายตาของผู้ชายโรงเรียนนี้ ที่พุ่งความสนใจมาที่ฉันคนเดียวเลยอ่ะ ทำไมคะ?พวกคุณเกิดมาไม่เคยเห็นผู้หญิงเรอะ...
ก่อนที่ฉันจะได้นินทาพวกนั้นในใจต่อ ฉันก็ถูกพ่อลากไปในอาคารที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียน ก่อนจะเดินไปขึ้นลิฟท์
เมื่อถึงชั้นที่ต้องการพ่อก็ลากฉันไปหยุดอยู่หน้าห้องๆหนึ่ง ที่มีป้ายสีทองว่า ' ห้องผู้อำนวยการโรงเรียน ' พ่อเคาะประตูเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอนิเจอร์ไม้มากมาย แต่มีอยู่ไม่กี่อย่างที่ไม่ได้ทำจากไม้ ( ตัดไม่ทำลายป่า ไม่ดีๆ )
เก้าอี้หนังกลางห้องหมุนกลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นชายวัยไล่เลี่ยกับพ่อนั่งยิ้มให้ฉัน
" หนูเสาวรสใช่ไหม? เชิญนั่งๆ " คุณลุงบอกให้ฉันนั่งที่โซฟาข้างๆ ตู้หนังสือ
" โห!มานพไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงโคตรเลยว่ะเพื่อน " พ่อยิ้มกว้างพร้อมกับวิ่งไปกอดเพื่อนรัก
" นายก็เหมือนกันว่ะพิรุณ เงียบหายไปนานเลยนะ โผล่มาทีก็มามาดนักธุรกิจร้อยล้าน "
" แล้วลูกชายนายอยู่ไหนล่ะ นายไนท์น่ะ " ไนท์ ไนท์ไหนกันพ่อ
" เด๋วเด้ โทรตามมันก่อน " อ่ะโห!ลุงติดภาษาแบบนี้มาจากนักเรียนของลุงเปล่าเนี่ย
" ภาษาอะไรของแกวะ " คิดดูแม้แต่พ่อยังบ่น
ตู๊ดๆ...ตู๊ดๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นข้างๆฉัน อะไรวะที่โซฟานี่มีฉันนั่งอยู่คนเดียวนี่ ระ หรือว่าห้องนี้มี ผะ ผ.สระอี ผี!!!
" พ่อฮะ พ่อโทรหาผมทำไมฮะ " ฉันรีบหันขวับไปมองต้นเสียง เด็กผู้ชายวัยไล่เลี่ยกับฉัน แต่ทำไมนายนี่ดูผิดระเบียบเยอะจังวะ ทั้งผมที่ย้อมเป็นสีทอง แถมไฮไลท์เป็นสีน้ำตาลเข้มอีกตังหาก ทรงผมก็ซอยเอา แล้วไหนจะตุ้มหูสีเงินสองอันที่ถูกเจาะไว้บนหูของซ้ายอีก พอฉันเลิกดูหัวของเขาแล้ว ฉันก็ลดระดับสายตามาที่ใบหน้า นายคนนี้ก็หน้าตาดีอ่ะนะ แบบว่าคิ้วเข้ม ตาสองชั้น จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวอีก นายนี่ลูกผู้ดีแน่
" ว่าไงตาไนท์ เห็นลุงมั้ยเนี่ย " เมื่อไนท์เห็นพ่อ เขาก็รีบยกมือไหว้ทันที แล้วเขาก็หันไปคุยกับคุณลุงมานพอีก
" พ่อเรียกผมมาทำไมครับ "
" นี่หนูเสาวรส " ลุงมานพพูดพร้อมผายมือมาที่ฉัน ไนท์ก็มองมาตามมือของคุณลุง จนสบตากับฉันเข้า เขาและฉันเบือนหน้าหลบสายตาพร้อมกัน หน้าของเราแดงก่ำกันทั้งคู่
อะไรกัน!? ตอนมองหน้าเขาไม่เห็นจะหน้าแดงเลย แต่ทำไมสบตาแล้วถึงรู้สึกร้อนๆที่ใบหน้าล่ะ
" เอ้อ!!มานพ นายพาฉันไปดูโรงเรียนนายหน่อยสิ "ง๊าา!!พ่อจะไปไหนอ่ะ จะทิ้งหนูอยู่กับไนท์สองคนเรอะ
" อืม ไปกันดีกว่าพิรุณ " ว่าแล้วทั้งสองก็เดินออกไปจากห้อง
ปังงง!!!
เสียงปิดประตูดังขึ้น
ตอนนี้ฉันอยู่กับไนท์สองคน สองต่อสอง ฉันนั่งอยู่ที่โซฟา ส่วนไนท์ก็ไปนั่งเล่นคอมพิวเตอร์ของลุงอบ่างสบายใจเฉิบ ฉันก็เริ่มเซ็งแล้วนะ ว่าแล้วฉันก็ลุกพรึ่บ!ฉันเห็นไนท์มองมาที่ฉันนิดนึง แต่ฉันไม่สนหรอก ฉันก้าวฉับๆไปที่ชั้นหนังสือเพื่อหาหนังสืออ่าน
เอ๊ะ!?นี่มันหนังสืออะไรน่ะ ว่าแล้วก็หยิบออกมาดู อะไรเนี่ย!ฉันเปิดหนังสือพั่บๆ ซึ่งหนังสือแต่ละหน้า...เอ่อ...
" เฮ้ย!!! เธอทำอะไรน่ะ!เอามานี่เดี๋ยวนี้นะ! "ไนท์ห้ามฉันเสียงดัง
" นะนายอ่านหนังสือ แบบนั้นด้วยเหรอ นายอ่านหนังสือยากๆ อย่างนี้ด้วยเหรอ? "นายนี่มันอัจฉริยะไปเลย ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่านายจะอ่านหนังสือแนวนี้
" เธอ เอ่อ... เธอชื่ออะไรนะ อ้อ! เสาวรส " นายความจำสั้นป่ะเนี่ย
" ฉันชื่อเสาวรส เรียกว่าเสาร์เฉยๆก็ได้ " เริ่มบทสัมภาษณ์ได๋เคอะ
" อืม เสาร์ "
" แล้วนายล่ะ " ฉันถามนายนั่นกลับ
" ฉันชื่อณัฐวุฒิ หรือไนท์ น่ะแหละ " อืม ดูท่าทางนายจะเซ็งมากเลยนะนี่
" แล้วเธอมาที่นี่ทำไมเหรอ? " หืม!?
" นายไม่รู้เหรอว่าฉันมาเพื่ออะไร " ทำไมนายไม่รู้ล่ะ
" ก็ไม่รู้น่ะสิ! " โอว!!ม่ายยยยยยย
" ก็พ่อของเราน่ะ จะให้เราสองคนแต่งงานกัน เลยพามาดูตัวกันก่อน "
" จริงเหรอ? " อ๊ะ!ทำไมนายยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างนั้นล่ะ
" งั้นก็แปลว่าตอนนี้เธอเป็นของฉันแล้วใช่มั้ย? " ง่ะ!? ไนท์เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา ไนท์ก้มลงจูบฉันพร้อมกับตรึงใบหน้าฉันเอาไว้
ไนท์ถอนจูบออกแล้วมองหน้าฉันอย่างพอใจ ทำไมนายทำหน้าแบบนั้นล่ะ
" เธอเป็นของฉันคนเดียวแล้วนะ ห้ามปันใจให้ใครอื่นล่ะ " นายนั่นก้มลงกระซิบอย่างแผ่วเบาที่หูของฉัน พร้อมกับฝังสันจมูกลงกับแก้มของฉัน
" อะ อะไรกัน เพิ่งเคยเจอกัน... "
" เอาเถอะน่า ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเธอก็ต้องเป็นเจ้าสาวฉันอยู่ดี " อึก!! ยิ่งฟังหน้ายิ่งร้อนแฮะ อื๋อ!! รู้สึกสั่นๆในกระโปรงนักเรียน อ๋อ มือถือนั่นเอง
" ค่ะ คุณพ่อ ให้หนูไปที่รถใช่มั้ยคะ ได้ค่ะ จะรีบไปค่ะ " ฉันวางสายโทรศัพท์แล้วมองหน้าของไนท์
" พวกพ่อเรียกให้ไปหาแน่ะ ไปแล้วดีกว่า "
หมับ!!
" ไนท์ ปล่อยนะ ต้องรีบไปเดี๋ยวพวกพ่อจะรอ " ฉันพยายามแกะมือของไนท์ออกจากข้อมือของฉัน แต่มันไม่สำเร็จ
" ไม่ได้!!ที่นี่ถิ่นฉัน เธอต้องทำตามเจ้าบ้าน " เจ้าบ้ง เจ้าบ้านอะไรล่ะ
" ฉันว่าไม่ใช่แค่เพราะนายเป็นเจ้าบ้านหรอกมั้ง? " ฉันถามพลางเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา
" เออๆก็ได้ๆ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าที่นี่มันโรงเรียนชายล้วน "
" ... " เออ ลืมว่ะ
" ตอนเธอเข้ามา เธอเจออะไรบ้าง ขากลับก็จะเจอเหมือนกัน "
" ... " กลัวง่ะ ไม่อยากเจออีก ไอ้สายตาวิ้งๆมองฉันเป็นตัวประหลาดเนี่ย
" ดังนั้น เธอถึงต้องไปกับฉัน "
" ก็ได้ๆ " ไนท์จับมือฉันแล้วเดินออกไปจากห้องผู้อำนวยการ
พอลงมาถึงข้างล่างฉันก็ขึ้นไปนั่งรถลิมูซีนคันเดิม ที่ฉันนั่งมา แต่... พ่อหายไปไหนล่ะเนี่ย ฉันนั่งมองซ้ายมองขวาซักพัก ก็ไปเห็นรถสีแดงอีกคันหนึ่ง เห็นพ่อกับลุงนั่งอยู่ในนั้น แล้วโบกไม้โบกมือ เหมือนเด็กเพิ่งเคยไปทัศนศึกษาครั้งแรก ฉันนั่งมองอย่างเหนื่อยใจ
" เอ๋!!! ไนท์ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ " ไนท์ยืนคุยกับพวกพ่อสักพัก แล้วเขาก็หันกลับมามองฉันพร้อมกับยิ้มอย่างดีใจ
ฉันเริ่มควานหาหนังสือในรถมาอ่านเล่นเพราะชีวิตจะขาดสีสันถ้าไม่มีหนังสือ ฉันอ่านหนังสือไปได้ซักพักก็เริ่มหงุดหงิด 3 คนนั้นเขาจะคุยอะไรกันนักกันหนา...
ตุบ!
คิดยังไม่ทันเสร็จก็ได้ยินเสียงเบาะยุบตัว
" คุณพ่อคุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ " ฉันถามโดยสายตายังมองอยู่ที่หนังสือ
" ... " เงียบ...
" คุยกันซะนาน นึกว่าจะไปนั่งอัดกันอยู่ในนั้น 3 คนซะอีกแน่ะค่ะ "
" ... " เงียบอีกแล้ว ชักฉุนแล้วนะ
" ทำไมพ่อไม่! ...พูด? ..." กรี๊ด!!! ไม่ใช่ท่านพ่อ แต่เป็นณัฐวุฒิ นายไนท์!!!
" นายๆ ทำไมมานั่งรถคันนี้เล่า!!?? " ฉันถามเขาเสียงดัง จนเขาควัก MP3 ขึ้นมาอุดหู ฉันกระชากหูฟังออกจากหูเขาทันที
ปึ๊ด!!
" โอ๊ยยยยยยย!!!!!!!!!! " นายนั่นร้องโอดโอยออกมา
" เธอทำอะไรกับหูฉันน่ะ!! "
" ช่วยไม่ได้ นายอยากเอา MP3 ขึ้นมาอุดหูทำไม แล้วตอบคำถามฉันมาซะ "
" คำถามอะไร " อ๊ากกก!!! นายโง่หรือนายแกล้งโง่เนี่ยไนท์
" ทำไมนายถึงมานั่งรถคันนี้ล่ะ? "
" ก็พ่อเธอให้มานั่งด้วย... " ก็แค่นั้น
จู่ๆก็มีเพลงรักอ่อนหวานดังมาจากเสตอริโอในรถ ใครเป็นคนเปิดกันนะ
" เอ่อ...ลุงคะเปลี่ยนเพลงได้มั้ย? "ฉันถามลุงคนขับรถ
" เกรงว่าจะไม่ได้ครับคุณหนู คุณท่านขอเพลงแนวนี้มาให้คุณหนูน่ะครับ "ลุง ลุงเป็นดีเจเปล่าเนี่ยมีการขอเพลงให้กันด้วยแน่ะ
" ช่างเขาเถอะน่าเสาร์ คุณลุงขอมาน่ะ เธอก็ทนๆฟังหน่อยแล้วกัน "ว่าแล้วไนท์ก็หยิบ MP3 ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยัดหูฟังงี่เง่านั่นเข้าหู
" เฮอะ! ก็นายมี MP3 นี่ ไม่ต้องทนฟังเพลงแบบนี้ "
" งั้นเอาไปฟังไป " ไนท์พูดพร้อมกับเอาหูฟังอีกข้างมายัดใส่หูของฉัน
" โอ๊ย!! พอๆ หยุดเลย เจ็บ ฉันใส่เองได้น่า " ฉันแย่งหูฟังของเขามา พร้อมกับยัดใส่หูของตัวเอง
" ก็แค่นี้แหละ " ฉันพูดก่อนจะนั่งอ่านหนังสือไปตลอดทาง
****************************************************
ก็อย่างที่บอกไปตอนต้นเอนทรี่ ว่าเกิดมาเพิ่งเคยแต่งแนวนี้ มันเลยยังแปลกๆ ยังไงก็ช่วยติชมด้วยนะคร้าบบ!!
ปล.การจัดหน้าแปลกๆ อย่าไปเครียดกับมันเลยนะฮะ ยังไม่ค่อยได้จัดหน้า
edit @ 29 Feb 2008 21:27:11 by LanguR
edit @ 1 Mar 2008 15:25:40 by LanguR
edit @ 1 Mar 2008 15:27:57 by LanguR